close
تبلیغات در اینترنت

بامداد سرنوشت قسمت سوم

مشاهده تعرفه تبلیغات و سفارش تبلیغات مشاهده تعرفه تبلیغات و سفارش تبلیغات

جستجو


Google

در اين وبسايت
در كل اينترنت

ویژه مدیر وب سایت



در اين وبسايت
در كل اينترنت
 

لينک هاي کاربردي

 

لوگوي دوستان

 


نسيم انديشه

مدرسه امام خميني 
من يک مادرم ، من يک معلمم 

روزنامه بخوانيد

 

سایتهای مفید














mwuor4ujura1de1br4c.png

مترجم سایت


روزنامه ها

آمار

آمار مطالب آمار مطالب
کل مطالب : 59
کل نظرات : 11
آمار کاربران آمار کاربران
افراد آنلاین : 1
تعداد اعضا : 1

آمار بازدیدآمار بازدید
بازدید امروز : 93
بازدید دیروز : 246
ورودی امروز گوگل : 0
ورودی گوگل دیروز : 26
آي پي امروز : 6
آي پي ديروز : 48
بازدید هفته : 339
بازدید ماه : 2,809
بازدید سال : 17,953
بازدید کلی : 87,760

اطلاعات شما اطلاعات شما
آی پی : 54.145.83.79
مرورگر :
سیستم عامل :
امروز : سه شنبه 24 مهر 1397
تاریخ : چهارشنبه 03 تیر 1394
خوش آمدید
تاریخ : پنجشنبه 11 آذر 1395
نرم افزار حسابداری مدارس SchoolAccounting
تاریخ : جمعه 13 آذر 1394
جدیدترین جملات پشت کامیونی
تاریخ : پنجشنبه 12 آذر 1394
رمان اسیرسرنوشت قسمت آخر
تاریخ : پنجشنبه 12 آذر 1394
رمان اسیرسرنوشت قسمت پنجم

تبلیغات

بامداد سرنوشت قسمت سوم

دسته: عمومی,داستان, تاریخ ارسال: پنجشنبه 05 آذر 1394 ساعت: 8:51

داخل رفتم . در را بست و لبه ی تخت نشست . سرش میان دستش بود . سرش را بلند کرد و نگاهی به صورت جوان و غمزده ی من کرد و گفت:ای داد بیداد ای خدا چه کنم؟

با تعجب روی زمین پایین پایش دو زانو نشستم . دستم را روی پایش که از لبه ی تخت آویزان بود گذاشتم و تکانش دادم:مامان چی شد؟مستاصل بود .

-هیچی نه راه پس داریم نه راه پیش . دست مرا گرفت و به سینه اش چسباند:کتی جان از اونوقت تا حالا فقط دارم حرف میزنم . اشتباه کردم . نمیدونم چرا گول این پسر رو خوردم خاله ت هم بدتر از اون نتیجه ای نداشت . طلبکار هم بودند . دلم میخواد زمان به عقب برمیگشت و با همین دستهام چشمای سروش رو در می آوردم . چاره ای نیست . اگه یه کم قهر هم بکنیم ممکنه برند و پشت سرشون هم نگاه نکنند . کوتاه اومدم و گفتم خواهر هر طور صلاح میدونی زودتر بیا تا مهرداد نفهمیده یه عقد بخونیم و اینا سر خونه و زندگی بروند . قبول کردند . میدونم خیلی سخته . اما چاره ای نیست . صورتم را میان دو دستش گرفت و مرا خیره خیره نگاه میکرد . پیشانی ام را بوسید و بی بیحالی گفت:مادر غصه نخوری ها خدا بزرگه!دیگر همه چیز رقم خورده بود و من بی هیچ چون و چرایی به سروش تعلق داشتم . فردا نزدیک ظهر بیدار شدم سر و صدای زیادی می آمد . بعله بران خصوصی بود . همه در تکاپو بودند . جلوی آینه رفتم چشمانم پف کرده و قرمز بود . صورتم کشیده بنظر می آمد . به باغ سرک کشیدم همه در رفت و آمد بودند . آنروز آنقدر کار بود که حتی ناهار هم خبری نبود و همه تخم مرغ خوردند و از خوردنش کیف هم میکردند .

بعدازظهر همه منتظر بودند تا خانواده ی داماد بیاید . اینقدر عصبی و بی حوصله بودم که دلم نمیخواست بدانم دور و برم چه میگذرد . دو تا قرص آرامبخش را با هم خوردم و خوابیدم .

برای شام بود که نسیم با سر و صدا به سراغم اومد . دستش را زیر بالشم کرد :پاشو کتی دست راستم زیر سرت . انشالله عروس بشی . قند در دلش آب میشد .

چشمانم را بزور باز کردم . هنوز هم خوابم می آمد . سینی شام را پایین تخت گذاشت . چلو خورشت قرمه سبزی بود . چه بو و عطری داشت . یک بشقاب هم سبزی خوردن کنارش بود . واقعا بد از چند روز اشتهایم باز شد . چند لقمه خوردم تازه چشمم باز شد . نسیم گفت:علف خوبه یا اسفناج؟

خندیدم و گفتم:چه خبر چی شد؟

-اِ خیلی مشتاقی بدونی؟ میخواستی بیای؟ و قری به سر و گردنش داد و جلوی آینه ایستاد . آهنگ زمزمه میکرد و ادا اصول در می آورد .

با دهان پر گفتم:حال منو ببین بعد بگو .

-چته لقمه درسته از گلوت پایین نمیره؟

-خیلی بدجنس شدی . نکنه آقاتون یادت داده!

-چرا که نه آقا نگو بگو باقلوا .

پقی زدم زیر خنده . نسیم گفت:چه عجب پس خندیدن یادت نرفته .

لیوان ابی خوردم و ادامه دادم:نه حالا چه خبر؟

-نان و پنیر آوردن دختره عمه تو بردن . دستش را به طرفم دراز کرد:چطوره؟

دو لنگه النگو بود . واقعا قشنگ بود . دستی کشیدم و گفتم:مبارکه . خدا شانس بده . پس فردا جشن شیرینی خوران براهه .

با ناز گفت:بعله شما هم دعوت دارید .

-نه نسیم اصلا حالشو ندارم .

با اخم لبه ی تخت نشست:به خدا اگه نیای دیگه نه من و نه تو . لبخندی زدم . دوباره گفت:حالا بگو چقدر مهر کردند .

ذوق زده شدم . گفتم:چقدر نسیم؟؟

500 تا سکه ی ناقابل . البته اصرار کردند بیشتر مهر کنند ولی من قبول نکردم . و قهقهه زد .

حسرت میخوردم . چه با وقار و متانت به خانه ی بخت میرفت .

شوهر نسیم همینطوری هم از سروش خیلی سر بود چه رسد به اینکه . . . خلاصه آنشب نسیم یکساعتی سربه سرم گذاشت و بعد رفت . چه روز قشنگی بود . حالا که باید می آورم میبینم چه لحظات شیرین و قشنگی را از دست دادم .

صبح با صدای جاروبرقی بیدار شدم . مادر برایم صبحانه آورده بود . بوی نان سنگک خاش خاشی با پنیر لیقوان به مشامم میزد:کتی بلند شو یه چیزی بخور .

روی تخت نشستم و کمی خوردم . مادر در ایوان را باز کرد و پرده ها را کنار زد:آخیش چقدر هوای اتاقت دم کرده!

سینی را جمع و جور میکرد که گفت:راستی کتی یه دستی به سر و روی خودت بکش . نسیم از تو توقع داره . هم کمکش برو هم جلوی همه با این قیافه خوب نیست .

با بیحوصلگی ملافه را کنار زدم و به ایوان آمدم . چه خبر بود!صندوقهای میوه جلوی ایوان پایین انتظار شستن را میکشیدند .

عمه ملوک و راحله و هانیه و مادرش هم میانه ی باغ بودند و داشتند بطرف ساختمان می آمدند . در باغ باز شد و ماشین وانتی وارد شد و پارک کرد .

بار وانت میز و صندلی بود با دو کارگر با شلوارهای گشاد کردی و تی شرت رنگ و رو رفته که بتن داشتند . کارگرها شروع کردند به خالی کردن میزها و صندلی ها و آقاجون هم فقط دستور میداد . دید کافی نداشتم . جلوتر رفتم و پایین ایوانم را سرک را کشیدم . سمت راست ساختمان میانه ی باغ اجاق زده بودند پس شام هم بود . از این رسم و رسومات چیزی نمیدانستم . در فکر بودم و پرنده ها را تماشا میکرد که در اتاق باز شد و راحله و هانیه وارد شدند .

-سلام تنبل خانم هنوز خوابی؟

-نه یه کمی بی حالم و کسل .

-ای بابا از حالا حسودی . صبر کن جانم . نوبت شما هم میشود . و خندیدند . واقعا که چقدر همه سرحال و شنگول بودند . نسیم برای همه عزیز بود . آنقدر خوشرو و با اخلاق بود که دل همه را بدست آورده بود . روی تختم نشستم . راحله گفت:بلند شو بریم .

با بیحوصلگی گفتم:نه بچه ها شما برید . من حوصله ندارم .

هانیه گفت:اِ اِ دِ نشد . ما بدون تو کجا بریم؟و بطرفم آمدند و مرا که چهار زانو روی تخت نشسته بودم بغل کردند و بلندم کردند .

داد زدم:اِ اِ االن می افتم نکنید .

خنده ام گرفته بود و آنها آوازخوان مرا بیرون بردند . هر چه داد میزدم:ولم کنید بچه ها تو رو خدا بس کنید . سر کیف تر از آن بودند که مرا رها کنند و بروند . شاید هم دستور عمه مهناز یا عزیز بود . خلاصه میانه ی پله ها گفتم:خیلی خوب باشه خودم میام .

هانیه به راحله گفت:رئیس چی میگید؟بهش اعتماد کنیم؟

راحله گفت:بهتره اعتماد کنیم وگرنه الان از دستم ول میشه و هر سه می افتیم .

با خنده و شوخی پایین آمدیم . بعد از ده روز فضای خانه برایم تازگی داشت . عزیز چشمش که بمن افتاد نیشش تا بناگوش باز شد و گفت:به به چه عجب!پس نسیم از همه عزیزتر بود!

قمر دوان دوان بطرفم آمد . ورد میخواند و فوت میکرد توی صورتم . بعد هم چند اسکناس در آورد و دور سرم چرخاند:الهی شکر بر چشم بد لعنت . مادر یک فنجان چای دستم داد و لبخند معنی داری زد .

همه جا را آب و جارو کرده بودند . میوه را قمر میشست و عمه مهناز درون ظرفهای استیل میچید . عمه ملوک شیرینی های دانمارکی را توی قابهای چینی گل سرخی میزد . عزیز به قمر گفت:ای وای یادم رفت قمر جان بپر از سر کوچه چند جعبه دستمال کاغذی بخر .

-چشم عزیز خانم همین الان میرم . و رفت .

مادر هم پیش دستی های شسته شده را که هر کدام گل سرخی در کنار خود داشتند و لب طلایی بودند خشک میکرد و روی هم میچید . صدای یاالله یالله آقاجون آمد . همه سریع چادر سر کردند و هانیه وقتی مرا مستاصل دید لبه ی چادرش را روی سر من انداخت و هر دو زیر یک چادر رفتیم . کارگرها صندلی ها را که تشک و پشتی مخمل قرمز داشتند ومیزهای شیشه ای دودی را بالا بردند . ربع ساعتی نکشید که رفتند . راحله دسته گل میخک سفید و رز قرمز را باز کرده بود و در گلدانهای نقره میگذاشت که رویشان با چند نگین فیروزه تزیین شده بود . در هر گلدان یک میخک سفید و یک رز قرمز . عزیز هم نمکدانها را نمک میکرد و جفت جفت جلوی عمه مهناز میگذاشت .

نسیم از حمام آمد و در حالیکه اب موهایش را میگرفت گفت:مامان سهیلا خانم کی میاد؟

عمه مهناز که سرش پایین بود و مشغول کار خودش گفت:ساعت 4 ولی تو زودتر آماده شو . چون مهمونا زودتر میان .

به هانیه گفتم:امروز چه خبره؟

-از 4 تا 7 خانمها میان و بنداندازونه . بعد هم مردا میان و شام میخورن . بعد هم عروس خانم میرن خدمت آقا داماد . و خندید .

بعد عزیز رو به راحله و هانیه کرد:دخترا شما کاری ندارین؟دیر نشه؟

هر دو گفتند:نه عزیز حالا کو تا بعدازظهر .

صدای زنگ در بلند شد . عمه ملوک گفت:وای قربونت برم عمه اون در رو بی زحمت باز کن . بلند شدم و دکمه در باز کن را زدم . قمر بود . تا در ورودی ساختمان را باز کرد چادرش از سرش افتاد و دایره پنهان شده زیر چادر که دستش بود نمایان شد . بالا گرفت و شروع کرد به زدن . عزیز خنده اش شکفت .
-این دیگه چیه زن؟خدا نکشتت قمر!
-وا عزیز خانم عروسی بدون این چیزا نمیشه!
او میزد و راحله هم قر میداد . بقیه دست میزدند . عمه مهناز گریه اش گرفت و با پشت دست اشکهایش را پاک میکرد . عزیز گفت:خوبه تو ام توی اینهمه شادی وقت گیر آوردی!
خلاصه ناهار خوردیم و ساعت 2 بود که کارها تمام شد . مادر موهایم را حسابی شانه کرد و لباسی هم که از آلمان آورده بودم تن کردم . فیروزه ای بود . با چشمانم هماهنگی داشت و پوست سفیدم میدرخشید . مادر صورت جوان و معصوم مرا نگاه میکرد و زیبایی ام را برانداز میکرد و همانطور که از دور تماشایم میکرد اشکهایش روی گونه هاش روان شد . راحله قد بلندتر و توپرتر بود . کت و دامن سفید پوشیده بود و هانیه بلوز و شلوار زرشکی کرپ .
-کتی خوبه؟
با سردی نگاهشان میکردم . چقدر ذوق و شوق داشتند . گفتم:آره هر دو ماه شدین . راضی شدین؟
هانیه به راحله گفت:نه بابا راه افتاده . و همه با هم قهقهه زدیم .
عمه مهناز عمه ملوک عزیز همه سرتاپا غرق طلا و جواهر بودند . انقدر عطر زده بودند که هیچکس بوی عطر خودش را تشخیص نمیداد . خانمای شوهر دار مثل عمه و عزیز و بقیه هفت قلم ارایش کرده بودند . چه برو بیایی بود . میوه ها و شیرینی ها و پارچ های بلور شربت البالو انتظار مهمانها را میکشید . همه در سالن بالا بودیم که بالاخره عروس خانم از اتاقش بیرون آمد . خشکم زد . عین فرشته ها شده بود . لباس نباتی رنگش که از بالا لخت بود و تا کمر تنگ میشد و یک دامن فنری به آن متصل شده بود . او را کاملا عوض کرده بود . موهایش را پشت سر جمع کرده بود و گردنش بلندتر بنظر می آمد . لابلای موهایش تک گلهای مریم کار شده بود . واقعا بینظیر بود . خودم را در آن لباس میدیدم و مهدی عزیزم که با لبخند زیبایش دست در دست من مرا همراهی میکرد . نه شدنی نبود . نمیتوانستم مهدی را فراموش کنم . خدایا کمکم کن اگر تو بخواهی میشود . خدایا مهرش را از دلم بیرون کن تا اینقدر زجر نکشم قمر هم آمد . لباس گلدار و مهمانی اش را پوشیده بود و یک چارقد سفید هم سرش بود . صدای زنگ در بلند شد و فامیلهای داماد یکی یکی آمدند . صدای به به و چه چه بلند شد . هر کدام نسیم را کلی ورانداز میکردند و بعد هم ماشالله چه جواهری قسمت شده میگفتند . عزیز هم بالای مجلس نشسته بود و به نشانه تایید سر تکان میداد:چشمتان قشنگ است . مبارک شما باشد .
مادر داماد از راه رسید . او هم کلی به خودش رسیده بود . تا نسیم را دید از کیفش کیسه نقل و پول در آورد و با صدای لی لی لی لی بالای سر نسیم پاشید . بعد هم جلو رفت و نسیم را بوسید:قربونت برم عروس گلم چی شدی!رو به قمر کرد:قمر خانم فدای دستت بشم تا خودم چشمش نکردم تو رو خدا اسپند بیار و دود کن .
قمر هم موقعیت را مناسب دید بشکن زنان راه افتاد:ای به چشم .
میان مهمانها سهیلا خانم هم آمد . قمر پشت سرش دایره میزد و مبارک باد میخواند . سهیلا خانم بندانداز بود و اصلاح میکرد . بسیار ماهر بود . میگفتند نقاش است و برای همین اینقدر هنرمندانه ابرو بر میدارد . الحق هم خوش دست بود . زنها دست میزدند و دخترها هم دور نسیم را گرفته بودند . سهیلا خانم با قد بلند و صورت غرق ارایش جلوی نسیم نشست و با بسم الله شروع کرد . اشک از چشمهای نسیم سرازیر شده بود و عمه هم بالای سرش شانه هایش را میمالید و میگفت:الهی بمیرم برات . وای دلش داره ضعف میره بچه م . تو رو خدا آرومتر کار کن سهیلا جون .
سهیلا خانم هم با خنده و ناز قری به گردنش میداد و میگفت:هر کس طاووس خواهد جور هندوستان کشد . مگه نشنیدید بکشید و خوشگلم کنید .
میانه کار مادر شوهر نسیم جلو آمد و یک سکه تمام بهار ازادی را روی پیشانی عروس چسباند و سهیلا خانم گفت:به افتخار مادر داماد . . .
همه کل زدند و دست زدند . عزیز و عمه ملوک و بقیه درون دامن سهیلا خانم پول میریختند . قمر هم دست بردا دایره اش نبود . میزد و میخواند . شعرهای قدیمی میخواند و گویا از تمام خاطراتش میگفت .
روی میزها پر از پوست میوه و لیوانهای خالی یا نیمه خالی شربت بود . تقریبا همه آمده بودند که دیدم مادر و عزیزم در کنارم بلند شدند و شروع به سلام و احوالپرسی کردند . وا رفتم . میخکوب روی صندلی ماندم . مادر با دست به بازویم کوبید یعنی حواست کجاست؟مادر آقا مهدی بود
از عزیز و مادرم که گذشت بی اختیار بلند شدم تا سلام کنم که جلو آمد و دستش را دور گردنم انداخت و هر دو طرف صورتم را محکم بوسید:هزار ماشالله چه عروسکی شده مه تاج خانم خدا ببخشدش .
همانجا کنار من نشست . وای چشمم جایی را نمیدید . چه طلاهای سنگینی هم به خودش آویزان کرده بود قدیمی و پر . کت و دامن مشکی پوشیده بود که پارچه اش دست دوزی شده بود . با وقارتر و با جذبه تر از روز اش پزان بود . دستهایم میلرزید . نگاهش همان چشمان مهدی بود . که گذر زمان چین و چروک داده بود . دوباره همه چیز بر سرم ریخت . دستانم آنقدر سرد بود که وقتی مادر خواست میوه ی پوست کنده را به دستم بدهد متوجه شد:وای چقدر یخ کردی؟
گفتم:نه چیزی نیست .
نزدیک غروب بود که مردها یکی یکی آمدند . به دستور حاج صادق سر و صدای خانمها کمتر شد . اما با اینهمه باز هم انقدر شلوغ بود که صدا به صدا نمیرسید . آقا آوردند و در خانه خطبه عقد را خواندند . اما مراسم کامل برای عروسی ماند .
تاریخ عروسی دو ماه بعد شد . خانواده ی داماد خیلی عجله داشتند اما عمه مهناز بیچاره دلش شور جهیزیه را میزد . داماد بالا آمد . صدای هل هله بلند شد . نسیم اراسته و با غرور هر چه تمامتر نشسته بود . آنقدر در حیا و عفت و پوشش بود که با دیدن امیر چنان سرخ شد و خجالت میکشید که همه متوجه شدند . امیر کنارش نشست او هم سر بزیر بود . جعبه ای را از جیبش در آورد . جعبه ای انگشتری بود که روکش مخمل  داشت . چشمهای همه تیز شد . در جعبه را گشود و انگشتر را در آورد . پت و پهن بود و رویش دو ردیف نگینهای باگت کار شده بود . مثل خورشید توی دستش میدرخشید . چشم حسادت همه ترکید . نسیم لبخندی زد . نشانه ی آن بود که از هدیه خوشش آمده و انتخاب امیر کاملا با سلیقه ی او مطابقت داشته . هانیه پشت سرم ایستاده بود . کنار گوشم خم شد و گفت:چه پسره با نمکه نه؟
خندیدم و گفتم:آره به هم میان .
خاله های پدرم هم به عمه مهناز میگفتند:چه داماد تو دل برویی است خدا حفظش کند . عکس میانداختند و مادر داماد هم سینه ریز طلایی به گردن عروس بست . بهتر از این نمیشد . واقعا سنگ تمام گذاشتند . خانمها همه با چادرهای گل درشت اصفهانی دورتا دور نشسته بودند حتی عزیز و عمه مهناز هم که حالا محرم شده بودند باز با چادر عکس می انداختند هنوز از امیر خجالت میکشیدند .
کیک دو طبقه صورتی رنگی را که رویش مثل همه ی کیکهای چنین مراسمی مجمسه عروس و داماد گذاشته بودند بالا آوردند . خود حاج صادق آن را آورد و جلوی عروس و داماد گذاشت . مادر داماد خنده کنان گفت:حاج اقا خدا مرگم بده شما چرا زحمت کشیدید؟
آقاجون که کاملا سرحال بود پیشانی نسیم را بوسید و با داماد دست داد . از جیبش یک سکه تمام د رآورد و به نسیم داد . عکس انداختند و او رفت .
شام را کشیدند . نسیم و امیر به یکی از اتاق خوابها رفتند و در آنجا با هم شام خوردند . روی هر میز یک دیس باقلا پلو با گوشت یک دیس زرک پلو با مرغ به اضافه سالاد و ژله و نوشابه میگذاشتند . همه مشغول خوردن شدند . مادر مهدی برای من غذا

می کشید . اصرار می کرد . قربان صدقه ام می رفت . ان قدر مرا نگاه کرد که تا اخر شب عزیز هم به زبان امد و گفت: مادر اقا مهدی بدجور از کتی خوشش اومده . . . .

حرفش تمام نشده بود که به اتاقم پناه بردم . مهمان ها همه رفته بودند و ما هم خسته و کوفته بودیم . داماد هم رفت و یک دنیا دلش را خانه حاج صادق گذاشت .

روی تختم دراز کشیده بودم و به مهدی فکر می کردم . حتما امشب او هم امده بود . حتما چقدر هم به فکر من بود . چه رویاهایی برای خودش بافته . اشک هایم دوباره فرو ریخت . غم سروش یک طرف و درد عشق بدتر . گل های مریم چند روز پیشش پلاسیده شده بودند . دستی روی گل ها کشیدم و با چشمان بسته به یاد لبخند شیرینش افتادم . به یاد جمله ای که گفت همین روزها با حاج خانم مزاحم می شویم . اخ چقدر دلم برایش تنگ شده بود . نامه اش را برداشتم و یک بار دیگر خواندم . اتش گرفتم و می سوختم .

نفهمیدم کی خوابم برد . فردا تا ظهر خوابیدم . برای ناهار مادر امد و گفت: پدرت قراره تا چند روز دیگه بیاد . موضوع خواستگاری تو رو هم برایش گفتم . برای همین هم می یاد . بلند شو بریم که ناهار یخ کرد .

همه جا به هم ریخته و کاهرا نیمه تمام بود . نسیم در اشپزخانه داشت از امیر می گفت . یک لحظه نشناختمش . چقدر تغییر کرده بود . چشمان درشتی با ابروهای باریک بزرگتر به نظر می رسید چند لقمه خوردم . نسیم دستش را به طرفم دراز کرد: کتی انگشترم قشنگه؟

نیازی به سوال کردن نداشت . فقط می خواست من هم ببینم و حسرت بخورم . لبخندی زدم: معلومه ، چیزی که امیر خان بخره بد نمی شه .

نسیم کیف کرد و قهقهه زد . سرمست بود .

تلفن زنگ زد و راحله برداشت و گفت: نسیم خانم با شما کار دارند . امیر اقاست .

چشم و ابرویی آمد .

قمر از فامیل های داماد تعریف می کرد . از جواهرهایشان ، از گفتگوهایشان . عزیز از نجابت داماد می گفت و عمه مهناز هم تایید می کرد و لذت می برد . عمه گفت: خدا به دادمون برسه . چطوری من دو ماهه جهزیه درست کنم؟

عزیز گفت: ای بابا ، سخت نگیر . همه چیز جفت و جور می شه . کوحالا تا دو ماه دیگه!

سه چهار روز گذشت و پدرم امد . خوشحال تر از قبل بود . فقط شنیده بود که من خواستگاری سمج و پرو پا قرص دارم . خواستگاری که دست بردار نبود . غافل از اینکه ما به او اویزان شده بودیم و او از خدا می خواست که پسرش بی هیچ تعهد و مسئولیتی حالا که به مراد دلش رسیده ، ازاد شود . مادر ، پدرم را به اتاقش برد و چند ساعتی بیرون نیامدند . طبق معمول روی مخش کار می کرد و من هم مثل گوسفندی که قرار است به سلاخ خانه برود ، مطیع نشسته بودم . پدر توی فکر از اتاق بیرون امد . مرا که می دید لبخند می زد . انگار باید وانمود می کرد خیلی خوشحال است . بعدازظهر اقاجون هم امد و همه روی ایوان نشسته بودیم و با هندوانه ای خنک و قرمز وقت را سپری می کردیم و می خوردیم . گوشه تخت نشسته بودم و ارنج ها را روی زانوهایم گذاشته و به باغ خیره بودم . اقاجون رو به پدر گفت: کار و بار چه خبر؟ چطور بی خبر اومدی؟

پدرم لبخندی زد و گفت: شما بی خبرید . اتفاقات توی خونه ی شماست . خودتان خبر ندارید .

اقاجون نگاهی با تعجب به عزیز کرد و سرش را تکان داد . یعنی چه می گوید؟ عزیز هم دستش را چرخاند و کف دستش را به زرف بالا داد ، یعنی نمی دانم . اقاجون گفت: کدوم خبر؟

پدر خنده اش بیشتر شد . با اینکه هندوانه دهانش را پر کرده بود ، اما باز گفت: بابا قراره کتی خانم بره خونه بخت .

چشم حاج صادق گشاد شد . عزیز اخمی کرد و گفت: کدوم بخت که ما بی خبریم؟

بعد رو به مادر کرد: دست شما درد نکنه مه تا ج خانم . حالا دیگه ما غریبه ایم؟

مادر هول شد : نه به خدا ، این حرفا نیست . یه چیزی گفتن . هنوز نه باره و نه به داره . و خندید .

اقاجون که قاچ هندواانه درون پیش دستی مقابلش را خرد می کرد و سرش پایین بود گفت: حالا این شازده کی هست؟

پدر چنگالش را به طرف مادرم گرفت: پسر خواهر مه تاج .

اقاجون گنگ نگاه کرد که پدر دوباره گفت: پسر مینو خانم ، خواهر بزرگش .

اخم های اقاجون خسابی درهم رفت . لب پایینش را به دندان بالا گرفت . نگاهش گلیم روی تخت را رج می زد .

عزیز رو به مادر کرد: کتی هم خواسته؟

- چی بگم عزیز جون . هنوز در حد یک حرفه .

چنان همه کز کردند که معلوم بود اعتراض دارند ، اما احترام مادر را نگه می داشتند . اقاجون سریع بلند شد و داخل رفت . پدر با تعجب به عزیز گفت:

اقاجون چه شه . خیلی دمقه .

عزیز اشاره کرد: هیچی .

و سرش را بالا برد ، یعنی حرف نزن . پدر هم با تعجب داخل رفت . ما هنوز بیدار نشسته بودیم که صدای داد و فریاد بلند سد . همه به طرف داخل سالن برگشتیم . عزیز تندی از تخت پایین امد و لنگ لنگان داخل رفت . مادر هم بلند شد . من هم به دنبالش . پدر پشت مبل ایستاده بود و انج هایش را روی تاج مبل گذاشته و خم شده بود . اقاجون را که روزنامه به دست ، مقابلش نشسته بود تماشا می کرد . اقاجون با داد گفت: تو نمی فهمی پسر ، کم از دست خودت کشیدیم ، حالا نوبت این دختره .

پدر که ملاحظه قلب اقاجون را می کرد با لحن ارام و مودبانه گفت: پدر من ، تو که پسر رو ندیدی . خونواده اش رو ندیدی . قضاوت بی خود می کنی .

اقاجون چندبار به سینه اش کوبید: من ندیدم ، من ندیدم . نه جانم ، تو کور بودی ندیدی .

مادرم ناراحت شد و از پله ها بالا رفت . پدر که متوجه ناراحتی او شد ، رو به اقاجون گفت: بفرما ، راحت شدید؟ خوب شد؟ حالا درستش کنید .

عزیز پادرمیانی کرد: پسر من ، اخه حرف یک زندگیه . مت تاج خانم گل ، تاج سر همه ، ولی خانواده اش رو که تو باید بهتر از ما بشناسی . یادته خودت روزهای اول می گفتی مه تاج با همه اونا فرق داره . هزار دلیل اوردی که ما قبول کنیم . . .

هنوز حرفش تمام نشده بود که اقاجون پرید وسط حرفش" ولش کنید خانم . باز داره تکرار می شه . اما این دفعه من نمی ذارم . کتی از ماست . خون ماست . شرم و حیا توی جونش برق می زنه . این دختره تیکه اونا نیست .

عزیز گفت: اقا تو رو خدا داد نزنید . قلبتون خرابه . هنوز که طوری نشده .

اقاجون صدایش را به حرمت عزیز پایین اورد: به این بگو . نمی فهمه . چهل سالشه هنوز عقل نداره .

پدر در حالی که دستهایش را در هم گره زده بود و سرش را پایین انداخته بود و هر از گاهی نگاهی به اقاجون می کرد ، رو به عزیز گفت: به خدا خوب می فهمم . پسره هم خوبه . هم تحصیل کرده و هم پولداره .

اقاجون با حرص گفت: ای گدای بدبخت . مگه کتی کم داره؟

باز هم صدایش را بلند کرد و دوباره به سینه اش کوبید: ببین مهرداد حرف اخر . مگه از روی نعش من ، نعش من رد بشی . این تو بمیری اون تو بمیری نیست .

بغض داشت خفه ام می کرد . دلم می خواست دست های لرزان اقاجون را می گرفتم و سرم را روی پایش گذاشتم و زار زار گریه می کردم . ای کاش می شد دردم را بگویم . ولی اگر می دانستند ، دیگر بدون هیچ چون و چرایی باید تن به این حقارت می دادم و خرد می شدم . عمه مهناز و قمر هم گوش ایستاده بودند و از اشپزخانه همه چیز را تماشا می کردند . پدر اخر شکست خورده بحث را ول کرد و بالا رفت . تا طبق معمول از دل مادر دربیاورد . من هم به اشپزخانه رفتم تا ظرف های شسته قمر را خشک کنم . فکرم همه جا بود بجز اشپزخانه و دور و برم . سکوت سنگین شده بود . عزیز فنجان چای را که برای خودش ریخته بود برداشت و کنار من نشست . با متانت همیشگی گفت: کتی جان به دل نگیری ها . اقا خیلی به تو علاقه داره . زبونش گاهی تلخه ، ولی قلبش خیلی پاکه .

گفتم: نه عزیزجون ، من که بچه نیستم . می فهمم .

ان شب همه به سختی شام خوردند و هیچ کس به صورت دیگری نگاه نمی کرد . بعد هم همه زود خوابیدیم .

پدر صبح سرحال بیدار شد و پایین رفت . من هنوز داشتم اتاقم را جمع و جور می کردم که باز صدای داد و فریاد بلند شد .

ای وای . دیگر چه شده؟ به لبه نرده ها امدم و به پایین سرک کشیدم . باز هم پدر و اقاجون درگیر مسئله من بودند . اخر پدر تیر نهایی اش را رها کرد و گفت: اصلا این حرفا نیست . اگر خود کتی بخواهد ، اونوقت بازم حرفی دارید؟

اقاجون داد زد: نمی خواد ، کتی اون پسر رو نمی خواد ، شماها به خوردش می دید .

پدر گفت: باشه الان از خودش می پرسیم .

اقاجون هم با حرص گفت: باشه ، اگر نوه منه ، به صدتا مثل این پسره تف هم نمی کنه . حالا می بینی .

پدرم با تحکم داد زد: کنی ، کتی . . .

بدنم مثل بید می لرزید . چشم هایم تار می دید . باورکردنی نبود . اخر چرا من . . . ؟ پله ها را به ارامی پایین می امدم . روی دو سه پله ی اخر ، دستم به نرده ها بود که به پدر گفتم: بله با من کاری داشتید؟

- اره اقاجون با تو کار داره .

نگاهم را به سوی حاج صادق چرخاندم . رنگ پریده بود . زبانم اصلا حرکت نمی کرد . او که تسبیح در دستش بود و دانه می انداخت ، با حرص پرسید: کتایون جان ، به پدرت بگو که پسرخاله ات رو نمی خوای . بگو اون در شان تو نیست . خجالت نکش بابا . بگو .

سرم را پایین انداختم . پدرم داد زد: حرف بزن . چرا ساکتی؟ مگه تو سروش رو نمی خوای؟

سرم را به علامت مثبت تکان دادم و چشمانم پایین بود . پدرم با خوشحالی گفت: دیدید؟ حالا دیگه چی؟ این که من و مه تاج نیستیم .

اقاجون خشکش زده بود . مات و مبهوت گفت: ببینمت دختر ، تو با پسرخاله ات ازدواج می کنی؟

صدایم از چاه بیرون می امد . گفتم: بله . پله ها را برگشتم .

اقاجان اتش گرفته بود: به خدا این بچه از خون من نیست . این ذات نداره . این . . .

مثل اسپند بالا و پایین می پرید .

همه تون سراپا یک کرباسید . همه لیاقتتون همینه ، نه بیشتر . خدا بنده شناسه ، پسره قرتی و اسمون جُل .

پدر که پیروز میدان بود ، با ارامش گفت: اقاجون بده . نگید . خوب ، هر کسی یه انتخابی داره . صبر کنید . خودتون پی می برید که اشتباه کردید .

- چه غلطا ، من اشتباه کنم؟ با موی سپیدم ، نه جانم ، تو نمی فهمی و زن و بچه ات . هر کاری دلتان می خواهد بکنید . ولی . . . .

صدایش را به حد اعلی برده بود که من و مادر بشنویم: ولی اگر زن این پسره شد ، هر مشکلی و اتفاقی افتاد حق نداره اینجا بیاد .

بعد روی کف دستش خط کشید: این خط ، این نشان . ما گفتیم . خواه بنده گیر ، خواه ملال .

عزیز شربت قند را به دست حاج صادق داد: حاجی تو رو خدا داد نزن . حرص نخور . بچه خودشونه . به من و تو چه مربوط .

- چه کنم خانم ، جگرم می سوزه . من می فهمم . من مو توی اسیب سفید نکردم . اخه چی بگم .

- هیچی ، به منو تو چه؟

پدر که می خواست اقاجان را ارام کند و شانه هایش را می مالید ، گفت: پدر ، همه چیز من شمایید . حرف ، حرف شماست . ولی . . . .

- ولی چی؟ ولی خفه شم؟

همه لبشان را گاز گرفتند: دور از جون .

پدر گفت: نه بابا ، فایده نداره . من هر چی بگم ، شما یه چیز دیگه می فرمایید .

- برو پسر ، برو ، خر خودتی .

مرغ یک پا داشتف پدر کوتاه نیامد . و بعد از جواب مثبت من ، دیگر حجت تمام شده بود . ای دختره احمق . خدا مرگت بدهد که همه راحت شوند . جز دردسر چیزی نداشتی . خدا سروش را لعنت کند . خدا بی ابرویش کند . خدا به زمین گرمش بزند .

آقاجون به بازار رفت و همه در خانه عصبی بودند . هر کسی به دیگری گیر می داد . به اتاقم رفتم و های های گریه کردم . اخر شب مادر امد و گفت فردا قرار است خاله و شوهرش و سروش رسما منزل مامان مهین بیایند خواستگاری . گفتم: چرا اینجا نه؟

مادر چشم غره ای کرد: بس کن دختر . و از اتاقم رفت .

تا صبح پریشان بودم و کابوس می دیدم . بعدازظهر بود که حاضر شدیم و به اتفاق پدر و مادر راه افتادیم . اضطراب داشتم . نکند خاله با سروش حرفی به میان بیاورد . نکند خوارم کنند . نکند سر هر مسئله ای تو بزنند . داشتم دیوانه می شدم . بالاخره رسیدیم . بالا رفتیم و مامان مهین پذیرایی گرمی از پدر کرد . خاله مهری هم بود ، می خندید و می گفت: مبارک باشد . خیلی خوب شد که با خودی وصلت کردید . بالاخره جیک و پیک همو بهتر می دونید .

مادر کسل بود . به هر حال غرور و عزتش خرد شده بود . داشت جنس بنجل شده اش را می فروخت . هر چه زودتر بهتر . مثل میوه گندیده ای بودم که بوی تعفن می داد . همه زودتر در سطل اشغال می اندازند . فضای خانه مامان مهین دلگیر بود . غم ما هم بر دلگیری ان دامن زده بود و دل می گرفت . یک کاسه میوه روی میز بود و یک بشقاب شیرینی . منزل حاج صادق برای خواستگاری نسیم چه برو بیایی بود . بهترین پذیرایی با بهترین ظروف کریستال و چینی ، و در نهایت دقت و احترام . پدر با مامان مهین که یک بلوز سفید استین کوتاه و دامن مشکی پوشیده بود صحبت می کرد . خاله مهری هم طبق معمول شلوار لی به پا داشت و تی شرت به تن کرده بود . موهای مشکی اش را از پشت بسته بود . چقدر شکسته شده بود . اصلا به دخترها نمی رفت . مثل اینکه سه تا بچه دارد . شاید هم لاغری بیش از حدش باعث شده بود . ارایش کرده بود و چشمان سیاهش مثل سرمه و ریمل گم شده بود و لب های قرمزش مثل عجوزه نشانش می داد . چقدر کریه بود . دلم برایش سوخت . اگر او هم مثل من عاشق شده بود و به عشقش نرسیده باشد چی؟

شاید هم مامان مهین نگذاشته ، شاید . . . ای بابا ، با خودم گفتم به تو چه دختر . حالا که وضع او از تو بهتر است . هر چه اصرار کردند نه مانتو دراوردم و نه شالم را ، روز خواستگاری نسیم خانه غرق گل و اسپند بود . چه مجلس حقیرانه و ماتم زده ای . صدای زنگ درامد . خاله مهری پرید و ایفون را برداشت: بفرمایید . خوش اومدید .

و دکمه در باز کن را زد . در باز شد و خاله مینو جلوتر از همه وارد شد . بعد شوهرش و سروش هم با سبد گل کوچکی اخر از همه داخل شد . به احترامش ایستادیم . بعد از سلام و روبوسی همگی نشستیم . چهره شوهر خاله ام را فراموش کرده بودم . شاید هم خیلی پیر شده بود . موهایش بلند بود و از پشت بسته بود . انگشترهای طلا دستش بود ، پیراهن جوانان را به تن داشت و موبایل را محکم در دستش گرفته بود . سبیل داشت و دو طرف سبیلش از لبانش تجاوز کرده بود . کمی هم رو به بالا تاب داده بود . با پدر مشغول حرف زدن بود و قهقهه می زد . هر از گاهی برمی گشت و نگاه مقبولانه ای به من می کرد . چندشم می شد . رونوشت سروش بود . به یاد هرزگی هایش افتادم که خاله مینو تعریف کرده بود . چقدر هم به قیافه اش می امد . واقعا حاج صادق بیچاره حق داشت . خانواده بی بند و بار و بی در و پیکری بودند . چقدر پدربزرگ مو سفیدم تلاش کرد ، اما چه کنم که قربانی شده بودم ، قربانی هوس های مادر بی فهم و درکم .

اخر من با اینها چه کار داشتم؟ امثالشان در المان پر بود . ادم ها عیاشی که فقط به فکر خوش گذرانی خودشان بودند و خانواده برایشان یک واژه بود . انقدر توی فکر بودم که صدای خاله مینو را نشنیدم: کتی جون ، کتی خانم!

مادر که کنارم بود پایم را تکان داد: کتی ، کتی .

برگشتم: کجایی؟

خندیدم: همین جا . . . .

خاله مینو گفت:معلومه چرا اینقدر لاغر شدی عزیزم؟مه تاج تو رو خدا بهش برس . پای چشمش گود افتاده .
مادر با بیحالی گفت:خوب میشه . و نگاهی بمن انداخت . دلم میخواست همه شان را خفه میکردم . آخ که دلم میخواست سروش را میکشتم و بعد هم روانه زندان میشدم .
سروش که مثلا داشت به حرفهای پدرم و پدر خودش گوش میداد هر از گاهی نیم نگاهی بمن میکرد و دست تکان میداد یا چشمک میزد .
پسره ی کثافت حالم از ریختش بهم میخورد . وای من چطور میخواهم یک عمر با این جانور زندگی کنم!خودم هم نمیدانم . عقلم هم بجایی نمیرسید . بالاخره نوبت بما رسید . شوهر خاله ام که اقا سالار صدایش میکردند . رو به ما گفت:خوب عروس گلم چطوره؟
با کسالت هر چه تمامتر که سم ناراحتی ام بر همه رخنه کرده بود گفتم:به لطف شما خوبم .
-چیه عروسم اینقدر بیحال؟
خاله مینو پرید وسط:خوب آقا مهرداد چقدر مهریه در نظر دارید؟
پدر نگاهی به اقا سالار و سروش کرد و گفت:نمیدونم . هر چه عرف است ما که ایران نبودیم از این چیزها خبر نداریم .
خاله ابرویی بالا داد و گفت:والا اینجا هر کی هر چقدر دلش بخواد میگه مخصوصا تازه به دوران رسیده ها . خدا نصیب نکنه . انگار میخوان بگیرن و ببرن یا اینکه طلبکارن .
مادر گفت:به هر حال ریش و قیچی دست خودتون . هر گلی زدین به سر خودتون زدین .
مامان مهین رو به سروش کرد و پرسید:خوب سروش جان تو میخواهی زن بگیری نه مادر و پدرت . چقدر دوست داری مهر خانمت بکنی؟
سروش دو کف دستش را بهم سایید و نگاهش به مادرش بود . با چند ثانیه مکث گفت:خوب من هر چی دارم مال خانممه . چه فرقی داره مهریه که شرط نیست . اصل دارایی مرده . بعد رو به مادرش گفت:درسته مامان؟
خاله که از زرنگی پسرش کیف میکرد گفت:بله که درسته مهر فقط یک سنته همین . با حرفهایشان بما حالی کردند که مهر بالا نکنید . تازه به دوران رسیده بازی د رنیاورد . خلاصه بریدند دوختند .
پدرم از همه جا بیخبر خوشحال بود از اینکه من تنها عروس خانواده ی خاله شده ام و صاحب آنهمه ثروت . در آخر به اقا سالار گفت:خیلی خوب حالا بالاخره شما باید مهر کنید ما هم که حرفی نداریم هر جور خودتون دوست دارید .
دلم میخواست داد بزنم . آنقدر احساس حقارت میکردم که میان آنها داشتم خفه میشدم . حالم از همه شان بهم میخورد .
خاله از خدا خواسته گفت:ما نظرمون روی صد سکه بود حالا باز هم . . . حرفش جویده جویده شد .
مامان مهین که به حساب مو سفید همه بود گفت:پس به نیت یا علی 110 تا کنید مبارکه . پدر و مادرم بهم نگاه کردند و سر تکان دادند . فقط یک نفس دیگر مانده بود تا اشکهایم روی گونه هایم بریزد . به بهانه آب خوردن به آشپزخانه رفتم و با دو لیوان آب بغضم را فرو دادم . اما باز فایده نداشت . مادرم از مهریه نسیم خبر داشت . اما نمیدانم چرا سکوت کرده بود . شاید هم میترسید که بروند و بعد هم دخترش بیخ ریشش بماند .
فقط صدای دست زدنشان را میشنیدم . بعد هم خاله مینو داد زد:کتی جان کجایی؟دِ بیا دیگه .
لبخند مصنوعی و زورکی به لبم بود . خاله مینو تا مرا دید خودش را جمع و جور کرد و در کنار خودش نشاند . بعد سروش انگشتری در آورد و دستم کرد بد نبود . اما به شکوه و سنگینی انگشتر نسیم نمیرسید . محیط آنقدر محقر بود که خاله مهری رفت و ضبط را روشن کرد . ولی بیفایده بود قرار عروسی را هم برای یه ماه دیگر گذاشتند . مهدی را میخواستم چقدر میان اینها غریبه بودم . دلم براش تنگ شده بود . انگار مادرم بود و حالا مرا تنها گذاشته و رفته است . آنهمه صلابت را براحتی از دست دادم و همه چیز رقم خورد . باور نمیکردم با کسی که متنفر بودم باید زندگی کنم . از نگاه سروش وقاحتش شکل صورت و خط ریش چندش آورش حالم بهم میخورد . آه مهدی عزیزم کاش می آمدی و با اسب سفید بالدارت مرا از اینها جدا میکردی و میبردی .
خاله مهری بشقاب شیرینی را جلویم گرفته بود و من آنقدر منگ بودم که متوجه نشدم . آخر گونه ام را گرفت و کشید:آی عروس خانم کجایی؟دلم بحال مظلومیت خودم میسوخت . من از جنس اینها نبودم . دلم برای عزیز آقاجون نسیم همه و همه تنگ شده بود . مثل اینکه سالهاست ندیده بودمشان کاش نسیم بود و با لحن آرامش بخشش آرامم میکرد .
خاله مینو گفت:وا چرا مثل مات زده ها شده . نکنه زورکی شوهرت میدهند دختر!و قهقهه زد . دلم میخواست خفه اش کنم . شاید او هم جزو نقشه ی سروش بود . شاید آن روز با هم تبانی کرده بودند . وای که اگر میفهمیدم . ولی خوب چه فایده؟گیرم حالا فهمیدم مثلا چه غلطی میکردم؟من فنا شده تر از آن بودم که بخواهم کاری کنم . آنشب شام را منزل مامان مهین خوردم . چلوکباب لقمه ولی برای من کوفت زهرمار بود .
سروش سردتر از قبل شده بود . رفتارش کاملا عادی بود . درست مثل اینکه آمده تا کفشی بخرد و برود . مثل اینکه منت هم باید میگذاشت . چشمانش قرمز بود و پلکهایش سنگین البته اکثرا چشمانش قرمز بود . ولی همیشه میگفت بیخوابی کشیدم . آنشب گذشت و ما به خانه ی حاج صادق برگشتیم . آقاجون قهر کرده بود . حتی جواب مرا هم نداد اما عزیز آبروداری کرد و مینه را گرفت . تبسم مدام میپرسید:چی شد؟چی گفتند؟چقدر مهر کردند؟کی قرار عوسیه؟پسره چه شکلیه؟وای که سرم را برد . میخواستم تنها باشم و دل سیر گریه کنم . اما مگر میگذاشت . او هم متوجه حقارت من شد . گفت:چرا مهریه را اینقدر کم بریدند .
-چه میدونم میگفتند هر چی سروش داره ما زنشه .
نسیم که میخواست محکومشان کند با تحکم گفت:یعنی چه؟چه ربطی به مهریه داره؟
با بیحالی گفتم:ول کن بابا . منم مثل تو چه میدونم؟
بالا او رفت و خوابیدیم .
دو روز بعد قرار عقد را گذاشتند . آنهم توی محضر مثل بیوه زنها . دلم داشت میترکید . باید مراسم باشکوه نسیم افتادم . چه جشنی!چه شبی بود!خوب منهم ارزو داشتم . بابا منهم آدم بودم . من هم مثل همه ی دخترای هم سن و سالم . دلم میخواست لباس صورتی یا نباتی یا یاسی نامزدی را بپوشم و جلوی همه فخر بفروشم . منهم دلم میخواست مهمانی بدهم . منهم کم کسی نبودم نوه ی حاج صادق تهرانی نسب یکی یکدانه ی اقا مهرداد . تنها انتخاب آقا مهدی . ولی که باز هم مهدی مهدی مرد من بود . منهم میشدم کتایون  . همه جا مرا خانم  صدا میکردند . آخ که چه کنم؟کجا بروم؟با دلم چه کنم؟آرام نمیشد . اگر مهدی بفهمد چه؟چه میگوید؟درباره ام چه فکر میکند؟لابد میگوید دختره ی بی اصل و بوته . لقمه ی چرب تری گیر اورده یا همانطور که عاشق من شده عاشق دیگری شده . نامه اش را بار دیگر گشودم بوی ادوکلنش هنوز روی نامه بود . آرزو میکردم که این بود روی بدن من باقی میماند . اما افسوس چقدر باخته بودم . توی رویاهایم میدیدم که لباسهای مهدی را میشویم و باز هم این بو مرا از خود بیخود میکند . من دو ماه با مهدی زندگی کرده بودم . شب و روز ثانیه به ثانیه همه چیز را در خیالم میدیدم و حتی از فکرش لذت میبردم و بعد هم نیشم تا بناگوش باز میشد .
در خانه مدام پدر با حاج صادق درگیری لفظی داشتند و پدر سعی میکرد که پیرمرد را توجیه کند با مال و اموال آقا سالار با پسر یکی یکدانه اش با سروش که مدرکش قلابی بود و بعدا معلوم شد با پول مدرک گرفته . او تو خالی بود و پدر و مادر منهم مثل هزاران پدر و مادر دیگر بودند که تا چشمشان به ظاهر غلط انداز طرف خورد دخترشان را دو دستی تقدیم کردند و فکر کردند خوشبختی د رپول خلاصه شده است .

روز موعود رسید دلم بود . مادر خوشحال بنظر میرسید . کلی با عزیز کلنجار رفت تا عزیز و آقاجون هم به محضر بیایند . اما آنها با اصل و نسب تر از آن بودند که چنین خفتی را قبول کنند . حاج صادق زیر بار نرفت . میگفت:من پول میدهم بیاریدش خانه تو محضر بده . آبروریزیه . من صد تای این محضر دارها را نان میدهم .
پدر از همه جا بیخبر باز میگفت:ای بابا چقدر دردسر میتراشید . مراسم اصلی بعدا انجام میشه . این فقط یک تعهده همین .
و بالاخره عزیز و عمه مهناز با ما راهی شدند . چقدر جلوی اینها خجالت میکشیدم . در دلشان راجع به من چه میگفتند؟حتما این هم میشد تاییدی بر گذشته که من زیر دست مادری بزرگ شده ام که از جنس خاله ام بود و عاقبت لیاقتم هم همین بود . بیچاره ها دم نزدند . نه آره گفتند و نه نه . هر از گاهی عمه و عزیز بمن لبخند میزدند . ولی از روی ترحم کاملا مشخص بود که حقارت مراسم به چشم همه می آید . خوب خاله و اقا سالار قالتاقتر از آن بودند که بخواهند زیر بار این سرم و رسومات بروند و خرج اضافی کنند . رسیدیم . تابحال نه به محضر رفته بودم و نه دیده بودم . پیاده شدیم . ماشین خاله و سروش هم دم در بود . از پله های باریکی بالا رفتیم . هر دو روی صندلی های چرمی قهوه ای به انتظار ما نشسته بودند . با ورود ما بلند شدند و جلو آمدند . عزیز و عمه را حسابی را تحویل گرفتند و بعد خاله گفت:مه تاج جون شناسنامه هاتون رو بده .
مادر در کیفش را باز کرد و هر سه شناسنامه را داد . پدر و آقا سالار در اتاق دیگر مشغول گپ زدن و خندیدن بودند . دو میز بزرگ روبرویمان بود و کولر داخل پنجره پشت یکی از کارمندان قرار داشت و بادش مدام به صورتم میزد . سرم گیج میرفت . حالت تهوع داشتم .
اگر آن روز باد کولر نبود شاید صد بار بالا می آوردم . مانتوی سفید بتن داشتم شال سفیدی را که مادر خریده بود سرم کردم . مثلا عروس بودم . آقا گفت:حاضر باشید عروس خانم؟جواب نمیدادم . من عروس نبودم اینجا چه میکردم . من مهدی را میخواستم من نمیتوانستم تعهد بدهم که همسر سروش شوم . من او را نمیخواستم دوباره عاقد گفت:عروس خانم پس کجاست؟
مادر با حرص به دستم کوبید:کتی بلند شو . اه .
با حیرت عاقد را نگاه میکردم . آخر سر گفت:شما عروسید؟اشکهایم روی گونه هایم ریخت . چشمانم از حدقه بیرون شده بود و مات و مبهوت نگاهش میکردم . عاقد گفت:اینجا چه خبره؟مادر عروس کیه؟
مادرم دوید جلو و با عاقد به آهستگی که شنیده نمیشد نجوا کرد . خاله هم کنار من آمد . دستش را روی شانه هایم گذاشت:خاله جون چی شده؟برگشتم . چند ثانیه به صورتش نگاه کردم و بعد سرم را روی سینه اش گذاشتم و گریه کردم . سرم را بلند کرد . صورتم را پاک کرد و گفت:کتی چیه؟اتفاقی افتاده؟
گفتم:خاله من آمادگی ندارم میترسم .
-ای بابا همه ی دخترا همینطورند . ولی بعد از عقد خدا مهر و محبت رو به دل هر دو طرف میندازه . نترس خاله داری عروس میشی . بخند . صورتم را بوسید و مرا تا میز عاقد برد .
عاقد گفت:شما راضی به این ازدواج هستید؟نگاهم روی میز خیره بود:خانم با شما هستم .
-بله بله راضیم .
خاله دست زد . کل زد و عزیز و عمه هم دست زدند . صدای مبارکه به سلامتی به پای هم پیر بشند به گوشم میرسید . چرا همه جا تاریک بود . حالا که روز بود ساعت 10 صبح است . پس چرا جایی را نمیبینم . چرا همه دست میزنند؟چرا در غم من شادی میکنند؟من سروش را نمیخواهم . من مال کس دیگری هستم . جرات نداشتم بگویم تلفن بزنید به موبایل شوهرم . او منتظر تلفن من است . مادرش قرار است بیاید خواستگاری . مهدی به دادم برس . مهدی من بدون تو میمیرم . خدایا به دادم برس . هیچ چیز نمیفهمیدم . فقط سروش را دیدم کنارم ایستاده و حلقه ای را دارد که به انگشت ازدواجم میکند . دستم را کشیدم حال خودم را نمیفهمیدم . دختره احمق آخر ابروریزی میکنی . نه نمیگذارم . او لیاقت مرا نداشت . چرا در باز نمیشود مهدی بیاید . سروش خندید و دوباره دستم را گرفت . بوسید و حلقه را دستم کرد . مادر هم حلقه ای دیگر بمن داد که دست سروش بکنم . این حلقه را از کجا آورده؟منکه با او حلقه ای نخریدم . پس چرا باید من دستش کنم؟
مادر با حرص حلقه را کف دستم فشار داد . گرفتم و با بیحالی در انگشت سروش فشردم . عزیز جلو آمد . دیگر طاقت این یکی را نداشتم . دیدن آنها یادآور خاطراتم بود . یادآور مهدی عزیزم بود . نگاهش از همیشه دلسوزتر و مهربان تر شده بود . آمد تا هدیه ای به من بدهد که خودش را بی اختیار د رآغوشش انداختم . گریه امانم نمیداد . عزیز تو رو خدا تو واسطه شو و مرا از دست اینها نجات بده . اما همه در قلبم بود و چیزی از دلم روی پیشانیم نوشته نمیشد . سرم را به آغوش گرمش که همیشه بوی یاس میداد گرفت و مرا میبوسید . سرم را بلند کردم چشمان عزیز هم خیس شده بود . مادر هم گریه میکرد . گریه ی شادی نبود غربت بود و غم . فضای محضر سنگین بود . صدای کولر در مغزم میپیچید . عمه مهناز هم گریه میکرد . شاید هم حس میکردند که ازدواج نامتعارفی است . فایده ای نداشت . من متهم بودم و باید با پای خودم به حیاط زندان میرفتم . تا به دار آویخته شوم . عزیز لبخند زد:مبارک باشه گریه نکن خوبیت نداره . و سکه ای بمن داد . مادر که متوجه ی حالم بود سریع از دستم گرفت . محضر دار دفاتر را مینوشت قلم زدنش هم آزار دهنده بود . داشت سرنوشت مرا قلم میزد نه برای یک روز نه برای یک ماه برای یک عمر همه چیز تمام شد؟نه باور نمیکنم . میخواهم به آلمان بروم . من زندگیم آنجاست . عمه مهناز هم هدیه داد . یک سکه نیم بهار که با حال من به مادر سپرد . چرا همه ساکت هستند؟مامان مهین و خاله مهری هم دوان دوان آمدند . دیر رسیده بودند . یادآور کودکی ام بودند . مامان مهین جلو آمد و مرا بوسید . سروش را بوسید و از کیفش انگشتری دستم کرد . گلویم خشک بود . گفتم:مامان آب میخوام .
همه دلشان برایم میسوخت . تا گفتم همه پی اب رفتند و بالاخره یک لیوان آب خنک به دستم رسید چند قلپ خوردم . نه اب نمیخواستم نفسم بند آمده بود . مامان مهین هم متوجه ی حالم شده بود . آقا سالار جلو آمد چندش آور بود . صورت تراشیده اش گوشهای آویزانش را نمایان میکرد . قیافه اش داد میزد چکاره است . پیشانیم را بوسید وای که داشت حالم بهم میخورد . بوی گند سیگار میداد . ناخودآگاه با دستم هوا را جابجا کردم . سروش دستم را گرفت و مرا روی صندلی کنار خودش نشاند . دستم را محکم گرفته بود یاد چهره اش در خانه خلوت آنروز افتادم . چقدر الان فرق داشت . آنروز مثل ببر زخمی بود و من مثل جوجه میلرزیدم . دستم را از میان دستش کشیدم و شالم را مرتب کردم . نگاهش مدام به صورتم بود . نزدیک گوشم به آرامی نجوا کرد:کتی خیلی دوستت دارم . و خندید .
لبخندی زدم . او شوهرم بود . مرد زندگیم بود . من باید بتنهایی با او زندگی میکردم . حتی پدر و مادرم هم ایران نمیماندند . اگر سروش قطعه قطعه ام میکرد کسی نبود به دادم برسد . حاج صادق هم که غدقن کرده بود . دیگر چه کسی را داشتم . محضر دار صدا کرد تا امضا کنیم . راه رفتن برایم سخت بود . اما بلند شدم و رفتم . چقدر امضا میگرفتند . من راه فراری نداشتم . پس چرا اینقدر محکم کاری میکردند؟چرا اینقدر سند؟شیرینی از جلویم گرفتند .
-نه میل ندارم .
-مگه میشه؟اصلا راه نداره . بفرمایید .
یکی را برداشتم و روی میز گذاشتم . خاله گفت:بخور خاله .
گفتم:میل ندارم .

یک دفعه سروش یکی را برداشت ، دستش را دور گردنم انداخت و جلوی دهانم گرفت: بخور و گرنه می کنم توی حلقت .
می خندید و شانه هایش تکان می خورد . لبخندزنان از دستش گرفتم و خوردم . پایین نمی رفت . به زور چای فرو دادم . ای کاش همه اینها خواب بود . ای کاش مادر صدایم می زد و هنوز در المان بودیم . ای کاش همه اینها یک کابوس وحشتناک بود . سروش سبد گلی را جلوی گرفت: قابل نداره خانم خوشگله .
- ممنونم .
گرفتم و به اتفاق همه از محضر بیرون امدیم . سبد گل کوچک و نقلی بود . پر از گل های رز سفید ، نه گلهای مریم . گل های مریم کجا ، گل های رز سفید کجا! چه بویی داشتند . چقدر مهدی عزیزم لطیف و رویایی بود! نمی دانم کی خداحافظی کردیم و از هم جدا شدیم . فقط ساعتی کشید تا به خانه حاج صادق رسیدیم . دلم نمی خواست نسیم را ببینم . راحله و هانیه را ببینم . اصلا حوصله خودم را نداشتم . سریع پیاده شدم و جلوتر از همه راه افتادم . در ورودی را که باز کردم ، قمر دایره اش را اورد و شروع کرد به زدن و من بی توجه به او به طرف پله ها راه افتادم . یک دفعه داد زدم: اه ، بس کن سرم رفت .
پیرزن بیچاره ان قدر وا رفت که کم مانده بود دایره از دستش بیفتد .
لب هایش را جمع کرد و گفت: وا ، این چه عروسیه؟ چه خوش اخلاق . خوش به حال داماد .
عزیز و عمه و بقیه هم امدند ، اما من به اتاقم رفتم ، در را بستم و بالش را بغل کردم . چند ثانیه دور و برم را نگاه کردم و زدم زیر گریه . بالش را در دهانم فشار می دادم و زار می زدم .
ان شب کسی به سراغم نیامد . مثل اینکه همه یک جورهایی متوجه حال و زورم بودند . صبح نسیم صدایم زد: بلند شو ، تلفن با شما کار دارند .
اعتنا نکردم ، دوباره گفت: خانم تهرانی ، نامزد گرامیتون پشت خطه .
ملافه را روی سرم کشیدم و گفتم: بگو من نیستم .
- وا ، چه بی احساس ، نگو تو رو خدا ، الات بیچاره سر مردم پس می افته .
- نسیم خواهش می کنم برو بیرون .
- دیوانه به من چه؟
و صدایش را می شنیدم که می گفت: اقا سروش ، خواب خوابه ، خداحافظ .
یک هفته گذشت و سروش هر چه تلفن می زد تن به صحبت نمی دادم .
نامزد نسیم یک روز در میان می امد و صدای کر و کر خنده شان گوش مرا کر می کرد . بالاخره خاله مینو موضوع را به مادرم گفت و مادر هم به جان من افتاد .
- دختر بس کن این اداها را . اگه تا حالا ابرویمان نرفته ، حالا تو ببر . چقدر از دست من باید بکشم .
بی تفاوت به حرف هابش ، لباس های شسته ام را تا می کردم . عصبانیتش بیشتر شد . لباس های تا کرده را برداشت و به گوشه ای پرت کرد .
- دختر با توام . الهی خدا مرگ منو برسونه . همه چیز تمام شده . تو زن سروشی . می فهمی؟
داد زدم: نه نه نه . تو را خدا ولم کنید .
از اتاقم رفت و در را محکم کوبید . روز بعد سروش جلوی در باغ منتظرم بود . چاره ای نداشتم . حاضر شدم و با غرغر های مادر به راه افتادم . حاج صادق هم داشت می رفت . تقریبا ساعت ده صبح بود . اقاجون تا مرا دید ، گفت: اقر به خیر کتی خانم ، صبح زود کجا؟
از چشمان اقاجان خجالت می کشیدم . گفتم: اقا سروش اومده دنبالم .
- به به ، پس اقا داماد تشریف اوردن .
داشتم زیپ کیفم را می بستم و می رفتم که دیدم اقاجون هم با من همراه شد . هنوز اخرین لقمه صبحانه را می جوید . زودتر از همیشه بلند شده بود . چون بعد از صبحانه حتما باید چای تلخ می خورد . فهمیدم که می خواهد سروش را ببیند . با هم از در عمارت اصلی بیرون امدیم ، که صدای زنگ در بلند شد . فکر کردم سروش دوباره سراغم را گرفته . بی اعتنا کفش هایشم را پوشیدم . اقاجون ایفون را برداشت: اومدم اقا ، اومدم .
زیاد متوجه نشدم . در باغ را باز کردم . ماشین سروش جلوی در پارک شده بود و صدای نوار ان قدر بلند بود که تا ته کوچه هم شنیده می شد . هنوز چند قدم برنداشته بودم ، در ماشین پژویی که پشت ماشین سروش پارک شده بود باز شد . ناخوداگاه برگشتم ، مهدی بود . پیاده شد . اقاجون در را بست . که مهدی سلام بلندی کرد و همزمان نگاهمان به هم افتاد . سروش هم در همین موقع پیاده شد و از روی سقف ماشین دسته گلی را به طرفم گرفت: قابلی نداره .
مهدی میخکوب شد . مات و مبهوت مرا نگاه می کرد . صورتش هنوز کاملا در ذهنم است . به کبودی می زد . دهانش نیمه باز مانده بود . دستانم چنان می لرزید . که کم مانده بود سکته کنم . آقاجان نگاهش محو سروش بود . سروش هم متوجه اقاجون شد . دوباره پیاده شد و جلو رفت و با حاج صادق دست داد . اشک هایم مثل باران بهاری فرو می ریخت . قیافه سروش ان قدر جلف بود که دیگر ابرویی پیش هیچ کدامشان برایم نماند . توی ماشین ، روی صندلی جلو نشسته بودم . چرا خدا با من اینطوری می کرد؟ چرا همه چیز علیه من پیش می امد؟ مهدی چی فکر می کرد؟ چقدر دوستش داشتم . با خودم فکر می کردم بعد از عقد سروش دیگر محبتم به مهدی کم می شود . اما باز چشمم که به صورت ماهش افتاد ، قلبم تند تند زد . سروش برگشت و درون ماشین نشست . رو به من گفت: خوبی عزیزم؟
صورتم به طرف پنجره بود . اگر اشک هایم را می دید . چیزی نداشتم که بهش بگویم . دوباره گفت: کتی خانم ، عزیز دلم ، با من قهری؟
دستی به صورتم کشیدم بعد رو به رو خیره شدم . گفتم: نه ، چرا قهر؟
متوجه شد: کتی داری گریه می کنی؟
خدایا کمکم کن . یک لحظه مغزم کار کرد . گفتم: نه بابا ، حساسیت درام .
در خالی که ساتارت می زد گفت: الهی من بمیرم . درد و بلات به جون سروش بخوره .
و به راه افتادیم .
نگاهش ، صورتش از جلوی چشمانم کنار نمی رفت . حال خودم را نمی فهمیدم . بیچاره مهدی ، پس پژوهم خریده . جون همیشه با پراید بود . وای خدا قلبم می سوزد . من کنار این ادم مزخرف چه می کردم! به مهدی تلفن می زنم ، ولی نه نمی شود ، پس چه کنم ، نامه بدهم؟ بدتر می شود . می گویند با داشتن شوهر خیانت هم می کند . ولی . . . سروش مدام حرف می زد . اما من چیزی نمی شنیدم . فقط یک لحظه چنان ترمزی کرد که رفتم توی شیشه و برگشتم . با عصبانتی داد زدم: این چه جور رانندگی یه؟
دستش روی فرمان خشک شد . نگاهش به من بود: طوری شدی؟ معذرت می خوام .
- اه حالم از سرعت زیاد به هم می خوره . می فهمی؟
- اره عزیزم . اره . جدا معذرت می خوام .
ارام تر حرکت کرد . موبایلش زنگ می خورد . جویده جویده چند ثانیه حرف زد و قطع کرد . بدون انکه بپرسم گفت: دوستم فربد بود .
هیچ اعتنایی نکردم . جلوی یک کافی شاپ نگه داشت و پیاده شدیم . جای دنج و قشنگی بود . طرح چوب بود درست مثل کلبه ی وسط جنگل . به دیوارها ، چند متر به چند متر ، فانوس اویزان کرده بوددن . میز و صندلی ها هم تنه های درخت بود . کف سالنش را با برگ درخت پر کرده بود . گوشه ای نشستیم . اهنگ ملایمی پخش می شد . اکثرا جوان بودند . روی میز شمع نیمه سوخته ای بود که پیش خدمت امد و روشن کرد: چی میل دارید؟
سروش هب من نگاه کرد: چی می خوری عزیزم؟
دور و برم را نگاه کردم گفتم: بستنی .
و بعد سروش چند قلم دیگر هم اضافه کرد . خوردیم و حرف زدیم . هر چه می گفت بیشتر از او دور می شدم . واقعا به حق گفته اند کبوتر با کبوتر ، باز با باز .
به پارک رفتیم و بعدازظهر مرا به خانه رساند . به محضرسیدن به اتاقم رفتم و تلفن را برداشتم . بادا باد . به مهدی تلفن می زنم . باید توضیح بدم نباید راجع به من بد فکر کند . شماره موبایلش را گرفتم . تلفن را برداشت .
- الو ، الو ، بفرمایید .
نمی توانستم حرف بزنم . نفسم بند امده بود . چرا از این صدا می ترسیدم؟ صدای نفسش هم شیرین بود . به سختی گفتم: الو ، اقا مهدی منم ، تهرانی .
چند ثانیه مکث کرد . گفت: الو ، الو .
تلفن را قطع کرد . گریه ام سرباز کرد . هق هق گریه می کردم . دیگر مرا نمی پذیرفت . همه چیز خراب شد . دختره ی احمق ، کودن ، حقت بود چوب بخوری . ای خدا تو به دادم برس . دیگر نه از مهدی خبری شد و نه من جرات کردم تماس بگیرم . یک ماه گذشت . مادر شروع به خریدن جهیزیه کرد . عمه هم مشغول بود . من و نسیم خیلی چیزهایمان یکی بود . نسیم سرحال و قبراق هر روز با عمه راهی بازار بود . اما من یک بار هم با مادرم نرفتم . تنها کارتن های بسته بندی شده که روی هم تلنبار شده بود نشان می دادند جهیزیه ام در دست تدارک است . گاهی باید خانه خاله می رفتم و گاهی به خیابان ها و پارک ها . دیگر فیلمی نمانده بود که در سینما ندیده باشم . سروش بدتر از ان چیزی بود که فکر می کردم . وقاحتش ، حرف زدنش ، حرکاتش ، لباس پوشیدنش ، خندینش ، چندش اور بود . عقلش به اندازه یک پسر 11 ، 12 ساله بود .

عروسی نسیم نزدیک بود . دلم گرفته بود . باد پاییزی کم کم در باغ می پیچید . برگ ها زرد و نارنجی شده بودند . باغچه ها پر بود از برگ های خشک فرو افتاده . هوا گاهی ابر بود ، گاه نیمه ابر و به جای صدای پرنده ها ، غارغار کلاغ ها شنیده می شد . دیگر قمر مشغول تهیه ترشی و شور بود و عزیز سبزی های تابستانی را فریز می کرد . نسیم روز به روز شکفته تر می شد . هر روز که قرار بود امیر بیاید جلوی اینه بود و به خودش حسابی می رسید . انواع لباس ها را پرو می کرد . بالاخره خانه ای تهیه کردند و جهزیه نسیم را چیدند . چقدر برایم جالب بود . همه چیز نو و براق . عمه مهناز بسیار با سلیقه بود . سرویس اشپزخانه صورتی بود و با پرده ی صورتی چهارخانه پر چین ، هماهنگی می کرد . خانه اش حدود 100 متر می شد . کف سرامیک سفید و پنجره های بزرگ قدی که رو به ایوان باز می شدند و حیاط نسبتا نقلی که با چند پله به ایوان وصل می شد . فرش های کرم رنگ پهن شده بود و یک دست مبلمان سلطنتی با رویه کرم دور سالنش چیده بودند و میز ناهار خوری در طرف دیگر قرار داشت . گوشه سالن ، ویترین کوچکی ، سه گوش قرار گرفته بود به رنگ طلایی که با مبلمان هماهنگ بود . و سرتاسر ان ظرف های چینی مرغی جای گرفته بود . اتاق خواب هم بی نهایت سلیقه بود . تختش رنگ چوب و با روتختی ابی چهارخانه وشیده شده بود و پرده های مخمل ابی زیباترش کرده بود . ظروف کریستال ، چینی ، استیل ، خلاصه همه چیز بود . از سفیدی گچ تا سیاهی زغال . بعدازظهر بود که همه فامیل جمع شدند . گفتند و شنیدند و خندیدند . با شیرینی و چای همه پذیرایی شدند و رفتند .

برچسب ها : ,,

بخش نظرات این مطلب


نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی
ما در شبکه های اجتماعی :

امکانات سایت

 
  دفنرمقام معظم رهبری 
   

   سایت ریاست جمهوری 


 

 

سایت آیت الله هاشمی رفسنجانی

  یادمان خاتمی  

 

دانلودکتابهای درسی

 

آزمون آنلاین

   

دانلودبرنامه های کاربردی

 


 آمارآنلاین جهان 

وبسایت ما

 
  فیش حقوقی فرهنگیان

 

ضمن خدمت فرهنگيان

سيستم پرداخت فرهنگيان استان قم

اتوماسيون اداري

صندوق ذخيره فرهنگيان

سامانه اسکان فرهنگيان

خانه معلم

لینک همکاران

-من یک مادرم،من یک معلمم

ورود کاربران

نام کاربری :
رمز عبور :

» رمز عبور را فراموش کردم ؟

عضويت سريع

نام کاربری :
رمز عبور :
تکرار رمز :
ایمیل :
نام اصلی :
کد امنیتی : * کد امنیتیبارگزاری مجدد
سفارش تبلیغ متنی قسمتی درباره وب سایت شما www.Yourweb.ir
سفارش تبلیغ متنی قسمتی درباره وب سایت شما www.Yourweb.ir
سفارش تبلیغ متنی قسمتی درباره وب سایت شما www.Yourweb.ir
سفارش تبلیغ متنی قسمتی درباره وب سایت شما www.Yourweb.ir